Είναι το τελευταίο διήγημα που έχω γράψει σε α’ πρόσωπο και διαβάζοντάς το, έναν χρόνο μετά, αναρωτιέμαι πότε θα νιώσω ξανά την ανάγκη να γράψω ολόκληρο βιβλίο με αυτό το (εν πολλοίς) εξομολογητικό ύφος.

Share

Μεθυσμένοι στη σκόνη

Η παιδική μου ηλικία βρίσκεται σημαδεμένη πάνω στο σώμα μου. Εκδορές στο δεξί μου γόνατο από εκείνη την πτώση με το BMX ποδήλατό μου κι ένα κάψιμο πάνω από τον αριστερό μου αστράγαλο από την εξάτμιση του παλιού Yamaha Townmate του πατέρα μου – που ακόμα και σήμερα παίρνει μπρος με την πρώτη μανιβελιά. Δεν προλαβαίνω να εντοπίσω τις πρώτες γκρίζες τρίχες στο πρόσωπό μου. Ξυρίζομαι κάθε πρωί πάνω από τον νιπτήρα με καυτό νερό.

Παρόλο που σπούδασα Ιστορία, όταν θέλω να γνωρίσω το παρελθόν περπατάω στο χωριό μου και με σηκωμένο το κεφάλι κοιτάζω δεξιά και αριστερά ανακαλύπτοντας τον κόσμο. Τα λεπτά περνούν κι αν είμαι τυχερός θα συναντήσω κάποιον χωριανό την ώρα που γυρνάει από το καφενείο. Στη χθεσινή μου βόλτα συνάντησα τον Θείο Γιώργη. Δεν είναι θείος μου αλλά τον φωνάζω έτσι ως ένδειξη σεβασμού. Μου φάνηκε ότι παραπατούσε λίγο. Ίσως ήπιε λίγη παραπάνω ρακί. Η μυρωδιά των ρούχων του το επιβεβαίωσε.

«Θείε!» φώναξα. Σα να τον ξύπνησα.

«Έλα Στελιανέ!» είπε.

«Ίντα κάνεις;»

«Καλά, καλά...εσύ;»

«Όλα καλά... Πού γυρίζεις;»

«Ήμουνε στο καφανείο και εδά πάω σπίτι. Άντε να πιούμε μια ρακί.»

Η γυναίκα του πέθανε πέρυσι και οι δύο του γιοι ζούσαν μακριά. Είχε μεσημεριάσει και οι πρώτες σταγόνες ιδρώτα κυλούσαν στο πρόσωπό μου. «Έρχομαι» είπα. Περπατήσαμε περνώντας δίπλα από το παλιό σχολείο κι έπειτα στρίψαμε από το σοκάκι όπου κάποτε ζούσε ο Φραγκής ο τσαγγάρης. Ο θέιος Γιώργης είπε ότι έφτιαχνε τα καλύτερα στιβάνια σε όλη την Κρημνία. Μετά από μερικά λεπτά φτάσαμε σπίτι του. Άνοιξε την πράσινη ξεβαμμένη αυλόπορτα και καθίσαμε σε δύο άσπρες πλαστικές καρέκλες κάτω από τη γριά καρυδιά.

«Πού έχεις τη ρακί;» ρώτησα.

«Κατάψυξη.»

«Και τα ποτήρια;»

«Ντουλάπι» είπε δείχνοντας προς το σπίτι. Έσκυψα καθώς μπήκα μέσα. Όλος ο χώρος δεν πρέπει να ήταν μεγαλύτερος από τριάντα τετραγωνικά. Το κρεβάτι ήταν ξέστρωτο, τα ξύλινα ντουλάπια ήταν βαμμένα με πράσινο χρώμα και το μέρος μύριζε γεροντίλα. Η τηλεόραση ήταν στερεωμένη στον τοίχο. Έβγαλα τη ρακί από την κατάψυξη και βγήκα στην αυλή. Τα τζιτζίκια τραγουδούσαν και ο ουρανός ήταν καθαρός. Ήπιαμε το πρώτο σφηνάκι. Κι έπειτα το επόμενο. Και το επόμενο. Το μπουκάλι είχε σχεδόν αδειάσει και το μάτι μου έπεσε στη μοτοσυκλέτα που κείτονταν ναρκωμένη στην γωνία της αυλής. Ήταν μισοσκεπασμένη με ένα λευκό σεντόνι που από τη σκόνη είχε πάρει καφετιά απόχρωση. Τον ρώτησα αν είναι δική του. Είπε ότι ήταν του γιου του.

«Πόσο καιρό έχει να δουλέψει;»

«Δεν ξέρω» απάντησε.

Σηκώθηκα σκοντάφτοντας σε μια πέτρα. Άρχισε να γελάει εκστατικά φανερώνοντας τα λιγοστά κίτρινά του δόντια. Ξεσκέπασα τη μοτοσυκλέτα και αντίκρισα ένα κόκκινο Honda Chally.

«Ο Μπόμπος» είπε. Έτσι αποκαλούσαν το συγκεκριμένο μοντέλο στην περιοχή μου.

«Παίρνει μπρος;» φώναξα.

«Ω, δεν ξέρω, δεν ξέρω...»

Άρχισα να περιεργάζομαι τον Μπόμπο και ύστερα από λίγο ανέβηκα πάνω ξεκινώντας μια άτυπη μάχη ενάντια στη μανιβέλα. Ο κόκκινος Μπόμπος μούγκριζε σαν γέρικο αγρίμι. Άνοιξα την τάπα της βενζίνας. Άδειο.

«Έχεις βενζίνα;» είπα.

«Ω, δεν ξέρω, δεν ξέρω... Ντουλάπι;» είπε δείχνοντας προς το σπίτι. Κι όντως, στο ντουλάπι κάτω από το νιπτήρα υπήρχε ένα μπουκάλι βενζίνη. Το έπιασα, βγήκα ξανά έξω και το έχυσα στο ντεπόζιτο, ρίχνοντας αρκετή βενζίνη στο κάθισμα και στα ρούχα μου. Μεθυστική μυρωδιά που ξύπνησε μέσα μου την ανάμνηση της πρώτης επίσκεψης σε βενζινάδικο. Αλλά θεέ μου, αυτός ο Ιούλης είναι τόσο ζεστός που η βενζίνα στέγνωσε μέσα σε δευτερόλεπτα κι ύστερα από λίγο στέγνωσε και το αποτύπωμα της στο κάθισμα κι ύστερα από λίγο εξαφανίστηκε ακόμα και η μυρωδιά από τα ρούχα μου σαν τίποτα να μην υπήρξε ποτέ πραγματικά.

Ο θείος Γιώργης κάθεται στην καρέκλα του και ακουμπάει με τον αγκώνα στον δεξί της βραχίονα. Είναι μεθυσμένος και ξέρει ότι σε κατάσταση μέθης το καλύτερο που έχει να κάνει κανείς είναι να πάρει έναν υπνάκο. Πίσω του απλώνεται η μεγάλη εκκλησία της Παναγίας με τον κεραμιδί τρούλο που τον επόμενο μήνα θα πλημμυρίσει με παιδιά και γυναίκες που καλύπτουν τα μακριά τους μαλλιά με λευκά και κόκκινα μαντήλια. Το ζαρωμένο του δέρμα συστέλλεται και διαστέλλεται όπως το ακορντεόν. Βρίσκομαι πάνω στον Μπόμπο περήφανος. Ξέρω ότι είμαι μεθυσμένος αλλά είμαι γεμάτος αυτοπεποίθηση σαν να καβάλησα τον Βουκεφάλα. Σκόρπιες σκέψεις αναμιγνύονται με διαταραγμένες αισθήσεις σχηματίζοντας ένα μίγμα ξέφρενης πραγματικότητας μέσα σε ένα τραγούδι που όσοι το τραγουδούν υμνούν τον μεγάλο καλοκαιρινό έρωτα.

Τα μάτια του άνοιξαν διάπλαττα με το άκουσμα του κινητήρα και τα σκασίματα της εξάτμισης. Χμμμμμμ μουρμουρίζει πριν ξεκινήσει να βήχει. Φοράει τζιν παντελόνι και ριγέ γαλάζιο πόλο με κοντό μανίκι.

«Άντε, πάμε μια βόλτα!» φωνάζω.

«Μα πού;»

Χρειάστηκε να το σκεφτώ. Για μερικά δευτερόλεπτα. «Στη θάλασσα!» είπα.

«Μα πού;»

«Ω, δεν ξέρω...πάμε Νότια!»

«Χμμμμμ...»

Ανέβηκε στο πίσω κάθισμα. Με το ζόρι χωρούσαμε και οι δύο. Το δεξί μου γόνατο χτύπησε στην άκρη της αυλόπορτας καθώς βγαίναμε. Μέσα στη μεθυσμένη μου κούραση, διψώντας για περιπέτεια, άνοιξα το γκάζι και ορκίζομαι ότι είδα τη άσπρη πλαστική βελόνα του κοντέρ να τερματίζει αγγίζοντας την ταχύτητα των εξήντα χιλιομέτρων χρησιμοποιώντας όσους ίππους είχαν απομείνει. Και ορκίζομαι ότι περάσαμε από μεγάλα χωράφια όπου πηγαίναμε πριν χρόνια πολλά με την παρέα μου για να δοκιμάσουμε τις ζουμερές κόκκινες φράουλες και που μια φορά ο Κωστής ο Ψηλός μας τσάκωσε και μας κυνηγούσε μέχρι το διπλανό χωριό. Εν τω μεταξύ, ο θέιος Γιώργης κάτι μουρμούριζε αλλά δεν καταλάβαινα τι έλεγε παρά μόνο ρωτούσα που να στρίψω και μετά πάλι κάτι μουρμούριζε και τέλος πάντων έστριβα τυχαία ακολουθώντας τον Νότο. Κι επειδή ήμασταν στο Νότο της Ευρώπης, στο Νότο της Ελλάδας, στο Νότο της Κρήτης, κάτι τέτοιο μου φάνηκε σωστό και πρέπον κι ήταν τότε που αποφάσισα να μην αμφισβητήσω ποτέ ξανά τη διαίσθησή μου. Γελούσα και θυμάμαι ότι ήμουν χαρούμενος. Ήταν μια πανέμορφη βόλτα. Έπρεπε να ήσουν εκεί. Αλλά το μηχανάκι, παρόλο που ήταν Ιαπωνικό, ήταν παλιό. Η σκουριά στις αναρτήσεις έκανε τη μέση μου να νιώθει πλήρως κάθε λακούβα – ο δρόμος είχε πολλές – και μάλλον και του θείου Γιώργη που τώρα μούγκριζε από τον πόνο. Έπειτα, η εξάτμιση άρχισε τα σκασίματα και ο κινητήρας μπούκωσε. Οι ανηφόρες άρχισαν να αποτελούν όλο και μεγαλύτερη πρόκληση μέχρι που μας κατέβαλαν. Ο Μπόμπος σίγησε. Και μαζί του κι ο νους μου. Ο θείος Γιώργης έπεσε από το κάθισμα και σωριάστηκε στην άσφαλτο. Πρέπει να ζεματούσε γιατί μετά από λίγο άρχισε να φωνάζει και να προσπαθεί να σηκωθεί. Μάταια. Σύρθηκε προς το χώμα, έκατσε πάνω στην κόκκινη άμμο κι ακούμπησε την πλάτη του στο βράχο. Έμοιαζε με ζητιάνο. Το τοπίο ήταν ερημικό και η οσμή της σκόνης ήταν έντονη. Αλλά δεν ήταν πάντα έτσι. Χιλιάδες χρόνια πριν πρέπει να ήταν γεμάτο δέντρα, πράσινο και ζωντανό. Ίσως θα μπορούσαμε να ξαποστάσουμε και παρόλο που ο ήλιος θα έκαιγε, θα ήμασταν εκτός της εμβέλειάς του.

Στέκομαι στη μέση του δρόμου. Διακρίνω αμυδρά τη θάλασσα στο βάθος και μπορώ να νιώσω τη δροσιά της· δεν μπορώ να υπολογίσω πόσο μακριά βρισκόμαστε. Ακόμα κι ο δρόμος στο βάθος έχει θολώσει. Ο θείος Γιώργης έχει κουρνιάσει δίπλα από τον βράχο, καλυπτόμενος από την πυκνή σκιά.

«Μπορείς να περπατήσεις;» λέω.

«Σάρανννν, Μάραννν, μπορείιι...» απαντάει.

«Θα χρειαστεί να αφήσουμε τον Μπόμπο πίσω.»

«Στο διάολο! Να πας! Σάρανννν...»

Κατευθύνθηκα προς το μέρος του και προσπάθησα να τον σηκώσω. Ήταν βαρύς όπως ένα πτώμα. Στιγμές όπως κι εκείνη ανακαλύπτει κανείς το πραγματικό νόημα αφορισμών που άκουγε όλη του τη ζωή. Τα χρόνια έχουν το δικό τους βάρος. Λες ότι δεν θα τύχει σε σένα, ελπίζεις ότι θα το ξεπεράσεις κάπως, ότι είσαι μοναδικός, θα κάνεις την υπέρβαση, εσύ που έχεις την βούληση να επιβληθείς. Αλλά όχι. Όταν τα πράγματα πάνε στραβά κλαις στη γωνία σαν γυναίκα, σαν παιδί, ή ακόμα χειρότερα σαν ανώριμος άντρας. Μπορώ να πω ότι δάκρυσα αλλά δεν ξέρω αν έχυνα δάκρυα χαράς ή θλίψης. Ανατρέχοντας, μπορώ να πω ότι ήταν τα δάκρυα μιας απελπισίας που περίμενε την κατάλληλη στιγμή για να αναδυθεί. Αλλά αυτός δεν έκλαιγε, απλά κείτονταν εκεί και κοίταζε ψηλά τον ουρανό σαν να περίμενε να κατέβει η κλίμακα του Ιακώβ και ο Θεός να τον κοπανήσει στο κεφάλι. Ίσως έβλεπε τους δικούς του αγγέλους. Ή ίσως περίμενε τον Μπόμπο να ζωντανέψει για λίγο ακόμα. Χαμογελούσε γαλήνιος.

Επιστράτευσα όλη μου τη δύναμη, έβαλα τα χέρια μου κάτω από τους ώμους του και χρησιμοποιώντας τον βράχο ως στήριγμα κατάφερα να τον σηκώσω. Ωωωωωωω! φώναζε. Τον σήκωσα στην πλάτη μου και συνεχίσαμε την πορεία μας προς τη θάλασσα. Ήλπιζα ότι θα στεκόμασταν τυχεροί και ότι ο επόμενος οδηγός θα συγκινούνταν από την εικόνα δύο ναυαγών της ασφάλτου. Άκουσα τον ήχο ενός αυτοκινήτου από μακριά. Γύρισα το σώμα μου για να αντικρίσω τον οδηγό και να του κάνω νεύμα. Ένα άσπρο Toyota. Εεεεεε φώναξα. Μμμμμμ μούγκρισε ο θείος Γιώργης. Ο οδηγός πρέπει να τρόμαξε από το θέαμα. Πάτησε το γκάζι και εξαφανίστηκε. Πρέπει να ήταν τουρίστας. Διέκρινα μια γυναίκα στο κάθισμα του συνοδηγού και μερικά παιδιά στα πίσω καθίσματα. Αλλά σίγουρα δεν ήταν η τυχερή μας μέρα. Το επόμενο μισάωρο πέρασαν δύο αυτοκίνητα που μας αγνόησαν επιδεικτικά. Είναι επικίνδυνοι καιροί, δεν μπορείς να εμπιστευτείς ούτε τον γείτονα – πόσω μάλλον δύο ρακένδυτους παρίες. Η μέση μου άρχισε να πονάει και τα πόδια μου να βαραίνουν. Σε κάθε μου βήμα ένιωθα ότι ο θείος Γιώργης ζύγιζε παραπάνω. Ο ήλιος έδυε και η θέα της θάλασσας στο βάθος με έκανε να τα ξεχάσω όλα. Συνέχισα να προχωράω. Άρχισε να ροχαλίζει. Πού και πού παραμιλούσε και σε ένα σημείο φώναξε το όνομα της γυναίκας του: «Ρηνιό! Ρηνιό! Εσύ ΄σαι;». Το σκοτάδι άρχισε να πέφτει. Δεν θα περνούσε πολλή ώρα που δεν θα έβλεπα τίποτα. Στο βάθος ο ήχος ενός ακόμη αυτοκινήτου. Δεν μπορούσα να ελπίζω πια. Ένα πράσινο Toyota Hilux σταμάτησε δίπλα μας. Είδα ότι στην καρότσα είχε φορτώσει ένα μηχανάκι. Ήταν ο Μπόμπος. Ο θείος Γιώργης ξύπνησε. Είδε τον Μπόμπο στρογγυλοκαθισμένο στην καρότσα και χαμογέλασε.

«Πού πάτε;» ρώτησε ο οδηγός. Φορούσε μαύρο πουκάμισο, είχε σγουρά μαλλιά και μακριά γενειάδα.

«Στη Λεβήνα» απάντησα.

«Κι εγώ! Άντε, βγείτε στην καρότσα και πάμε.»

Κατέβασα την πόρτα της καρότσας και μαζί με τον οδηγό – έμαθα αργότερα ότι τον έλεγαν Μανώλη – σηκώσαμε τον θείο Γιώργη τοποθετώντας τον στη γωνία της καρότσας, δίπλα στον Μπόμπο. Ο Μανώλης με ρώτησε αν ήθελα να κάτσω στο κάθισμα του συνοδηγού αλλά του είπα ότι ήθελα να με χτυπήσει ο αέρας. Δεν έκανε άλλες ερωτήσεις. Έκατσα απέναντι από τον θείο Γιώργη. Ο Μπόμπος ήταν ανάμεσά μας κι ο άνεμος ούριος. Έπειτα από λίγη ώρα, φτάσαμε στη Λεβήνα. Είχε αρχίσει να συνέρχεται. Καθώς κατεβαίναμε από την καρότσα, περίμενα ότι θα προσπαθούσε να συννενοηθεί με τον Μανώλη για να ορίσει την τύχη του Μπόμπου. Αντ’ αυτού, τον ευχαρίστησε για τη μεταφορά και ξεκίνησε να περπατά προς την παραλία. Έτρεξα ξοπίσω του.

«Θείεε! Τι θα απογίνει ο Μπόμπος;» είπα.

«Δεν έχει σημασία, δεν έχει σημασία» είπε.

Κάτσαμε στην άμμο. Έπειτα από λίγο γύραμε ανάσκελα. Τα αστέρια είχαν πλημμυρίσει τον ουρανό και στην παραλία βασίλευε απόλυτη σιγή. Ήταν μια μεγάλη μέρα.

Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου:

Ο Ερμής Καπετανάκης, νεαρός αρχιτέκτονας, γίνεται ήρωας εν μιά νυκτί. Έπειτα

από μια τρομοκρατική επίθεση, επιβιώνει και βλέπει το μέχρι τότε έργο του να

λαμβάνει πανελλήνια αναγνώριση. Έπειτα, του ανατίθεται ένα γιγαντιαίο έργο στην

Κρήτη: η κατασκευή ενός φράγματος που υπόσχεται να αλλάξει το μέλλον. Όμως,

πίσω από τα φώτα της δόξας, τον περιμένει ένας άλλος κόσμος: παιχνίδια εξουσίας,

διαπλοκή και προσωπικά αδιέξοδα.

Ένα υπαρξιακό νεο-νουάρ για τη φιλοδοξία και, την ανάγκη του ατόμου να

αυτοπροσδιοριστεί όταν το όραμα έρχεται αντιμέτωπο με την πραγματικότητα.

1

Κάποιο πρωινό στα τέλη Μαρτίου του 2024, καθόμουν σε ένα παγκάκι στον σιδηροδρομικό σταθμό Τρικάλων και περίμενα το τρένο για τη Θεσσαλονίκη. Στην πορεία μου προς τον σταθμό, δυσκολευόμουν να βρω τον δρόμο· πυκνή ομίχλη είχε ποτίσει την ατμόσφαιρα. Θα ορκιζόμουν ότι δεν μπορούσα να δω ούτε τα χέρια μου, σαν να βρισκόμουν μέσα σε ένα όνειρο· δεν κρύωνα, αλλά ένιωθα ένα παρατεταμένο ρίγος να έχει ριζώσει μέσα μου. Η ατμόσφαιρα είχε μια απόκοσμη μυρωδιά, σαν να είχε βρει τρόπο η αίσθηση του βάρους να αποκτήσει οσμή. Σε κάποιο σημείο του δρόμου σκόνταψα σε μια λακκούβα και έπεσα. Δεν υπήρχε καμία πρόγνωση του καιρού για ομίχλη· το συνέδριο είχε διεξαχθεί υπό λαμπερό ήλιο και καθαρό ουρανό. Τα καφέ μου παπούτσια είχαν μαυρίσει, ήμουν κουρασμένος γιατί δεν κατάφερνα ποτέ να κοιμηθώ καλά σε ξενοδοχεία, και το τρένο δεν φαινόταν πουθενά. Δεν ξέρω γιατί, αλλά παρατήρησα ένα ατμοκίνητο τρενάκι στη μικρή πλατεία απέναντί μου. Ο κύριος Μπύρος, ιδιοκτήτης της καφετέριας του σταθμού, μου είπε ότι οι ντόπιοι το είχαν ονομάσει «Καρβουνιάρη», αλλά όσοι επέβαιναν σε αυτό το ονόμαζαν «Πνευματικό», επειδή έφερνε ζωή στον τόπο. Ήταν ένας αδύνατος κύριος στα εξήντα του και είχε μακρόστενο πρόσωπο και μουστάκι. Του είχαν μείνει λίγα μαλλιά στις άκρες του κεφαλιού. Με κέρασε καφέ και συζητήσαμε για την ιστορία του σταθμού, την αρχιτεκτονική του κτιρίου, και για τις ιστορίες γύρω από τον Τρικούπη, που πλέον είχαν αποκτήσει χαρακτήρα αστικού μύθου. Σύμφωνα με τον νέο μου φίλο, ο Τρικούπης είχε επισκεφτεί τα Τρίκαλα την άνοιξη του 1882 και στεκόταν όρθιος για μία ώρα στο ίδιο σημείο που τώρα καθόμασταν κι εμείς. «Σαν να μιλούσε με το μέρος, μόνος του, μέχρι που φώναξε: “Αυτό είναι το μέρος!”. Το καλοκαίρι του 1886 είχαμε το πρώτο δρομολόγιο». Ο κύριος Μπύρος είπε πως δεν βγαίνουν πια τέτοιοι πολιτικοί και συνέχισε να μιλάει. Από σεβασμό δεν τον διέκοψα· με αιφνιδίασε όταν με ρώτησε αν ήμουν αρχιτέκτονας και αν είχα έρθει για το συνέδριο. Τον ρώτησα με τη σειρά μου πώς είχε καταφέρει να μαντέψει σωστά. «Τις τελευταίες δύο μέρες είδα πολλούς σαν κι εσένα. Άλλοι είναι ομιλητικοί, άλλοι όχι τόσο. Αλλά όλοι μοιάζετε». Έγνεψα συγκαταβατικά. Είπε ότι ήλπιζε να φτιάξουμε ένα σχέδιο για τον κάμπο και ότι οι ζημιές από τον τυφώνα που είχε σαρώσει τη Θεσσαλία πριν από μερικούς μήνες έπληξαν τους ανθρώπους όχι μόνο στην τσέπη, αλλά και στην ψυχή.

Εκείνη την περίοδο με ενδιέφεραν πολύ οι τοπικοί μύθοι. Ταξίδευα πάντα τουλάχιστον με ένα τετράδιο σημειώσε- ων και σχεδίων. Έβλεπα ιστορίες όπως αυτές του κύριου Μπύρου ως το τελευταίο κομμάτι κάποιου τεράστιου αόρατου μίτου που περιμένει τον κάθε άνθρωπο όχι μόνο να τον ξετυλίξει, αλλά και να τον συνεχίσει φτιάχνοντας αυτοσχέδιες βελόνες και κλωστές. Όταν ήπια τον καφέ μου και τον αποχαιρέτησα, η ομίχλη είχε εξαφανιστεί, κι ο ουρανός ήταν και πάλι καθαρός. Μπορούσα να διακρίνω τον ήλιο, που ήταν πιο αδύναμος. Ένιωσα μια ελαφρά δόνηση. Γύρισα και είδα το τρένο να έρχεται από μακριά. Σηκώθηκα από το παγκάκι και μια ακτίνα του ηλίου με τύφλωσε. Για κάποιον λόγο, ένιωσα για πρώτη φορά στη ζωή μου ότι μεγαλώνω.

Subscribe now

"Σκάβε μέσα σου· μέσα σου είναι η πηγή του καλού και θα αναβλύζει πάντα αν πάντα την αναζητείς."  Μάρκος Αυρήλιος

Το βιβλίο μου :  https://payhip.com/b/zye1 

Ακουστικό βιβλίο: https://payhip.com/b/SiZ7

Υποστηρίξτε το κανάλι  : https://www.paypal.com/cgi-bin/webscr?cmd=_s-xclick&hosted_button_id=E8V9DME3S5P3G&source=url

Facebook page: https://web.facebook.com/perizoispodcast

Συζήτηση: https://www.facebook.com/groups/1019771448419316/?ref=share

Instagram: https://www.instagram.com/noble_ste/?hl=el

Spotify : ΠΕΡΙ ΖΩΗΣ

Σκηνές

Mr.Robot

Fight Club

Βιβλίο για το οποίο γίνεται λόγος: ''Αναρχικός Τραπεζίτης''(1922), Φερνάντο Πεσσόα

Λουκ. 6,46

Το βιβλίο μου :  https://payhip.com/b/zye1 

Ακουστικό βιβλίο: https://payhip.com/b/SiZ7

Υποστηρίξτε το κανάλι  : https://www.paypal.com/cgi-bin/webscr?cmd=_s-xclick&hosted_button_id=E8V9DME3S5P3G&source=url

Facebook page: https://web.facebook.com/perizoispodcast

Συζήτηση: https://www.facebook.com/groups/1019771448419316/?ref=share

Instagram: https://www.instagram.com/noble_ste/?hl=el

Spotify : ΠΕΡΙ ΖΩΗΣ

-Κεράστε καφέ: https://www.buymeacoffee.com/steliospap -Instagram: https://www.instagram.com/noble_ste/?hl=el Spotify: ΠΕΡΙ ΖΩΗΣ